ARTIKEL Profesor Tajuddin Rasdi bertajuk “A Theory on Why Malays Accept Corrupt Leaders” yang diterbitkan dalam Free Malaysia Today pada 5 Oktober 2026 membangkitkan satu persoalan penting mengenai rasuah dan kebertanggungjawaban politik di Malaysia.
Walaupun saya bersetuju bahawa rasuah merupakan masalah serius, saya sukar menerima penjelasan yang meletakkan sebahagian besar kesalahan terhadap masyarakat Melayu. Rasuah merupakan masalah nasional yang melibatkan individu daripada pelbagai latar belakang kaum, politik dan ekonomi.
Pertama, rasuah bukan masalah orang Melayu semata-mata
Menurut statistik yang didedahkan di Parlimen pada Ogos 2025, Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) merekodkan sebanyak 1,689 tangkapan berkaitan pemberian rasuah antara tahun 2015 hingga Jun 2025.
Daripada jumlah tersebut, 630 tangkapan melibatkan individu berbangsa Cina, berbanding 390 orang Melayu, 151 orang India dan 518 individu daripada kategori etnik lain.
Menariknya, orang Melayu mencatatkan jumlah tangkapan tertinggi bagi kesalahan menerima rasuah, iaitu sebanyak 3,690 kes, berbanding 494 yang melibatkan individu berbangsa Cina.
Angka-angka ini perlu ditafsirkan dengan berhati-hati. Tangkapan tidak semestinya membawa kepada sabitan, dan statistik tersebut tidak membuktikan bahawa sesuatu kaum lebih cenderung melakukan rasuah berbanding kaum lain.
Namun demikian, angka ini menunjukkan bahawa rasuah melibatkan kedua-dua pihak, iaitu mereka yang memberi dan mereka yang menerima suapan.
Mengapakah perbincangan mengenai rasuah harus tertumpu terutamanya kepada pemimpin politik Melayu sedangkan gejala ini jelas melibatkan individu daripada pelbagai masyarakat?
Kedua, benarkah orang Melayu menyumbang sedikit kepada hasil cukai negara?
Profesor Tajuddin mencadangkan bahawa ramai orang Melayu kurang mengambil berat tentang rasuah kerana mereka membayar cukai pendapatan yang sedikit atau langsung tidak membayarnya.
Pada pandangan saya, hujah ini memerlukan bukti yang lebih kukuh.
Orang Melayu merupakan kumpulan etnik terbesar di Malaysia. Oleh itu, sukar untuk membuat kesimpulan bahawa mereka menyumbang sedikit kepada hasil kerajaan tanpa statistik rasmi yang menyeluruh mengenai pembayaran cukai mengikut kaum.
Sudah tentu, kedudukan sebagai kumpulan etnik terbesar tidak secara automatik bermaksud mereka menyumbang jumlah cukai pendapatan yang paling tinggi. Pembayaran cukai bergantung pada tahap pendapatan, pekerjaan dan kegiatan ekonomi.
Walau bagaimanapun, hasil kerajaan bukan hanya diperoleh melalui cukai pendapatan individu.
Orang Melayu, seperti rakyat Malaysia yang lain, turut menyumbang melalui cukai penggunaan, duti eksais, kegiatan perniagaan dan pelbagai bentuk percukaian lain. Malah, rakyat Malaysia yang tidak mempunyai pendapatan mencukupi untuk membayar cukai pendapatan individu tetap menerima kesan daripada rasuah kerana dana awam merupakan
milik seluruh rakyat.
Oleh itu, hujah bahawa orang Melayu kurang mengambil berat tentang rasuah semata-mata kerana sebahagian daripada mereka membayar cukai pendapatan yang sedikit adalah sukar dipertahankan tanpa bukti empirikal yang sewajarnya.
Ketiga, mengapakah ramai pengundi Melayu masih skeptikal terhadap DAP?
Profesor Tajuddin mencadangkan bahawa ketakutan terhadap DAP mempengaruhi tingkah laku pengundi Melayu.
Namun, perkara ini wajar diberikan penjelasan yang lebih seimbang.
Penyelidikan Dr Ong Kian Ming menganggarkan bahawa sokongan pengundi Melayu terhadap DAP di 47 kawasan Dewan Undangan Negeri meningkat daripada kira-kira 19 peratus pada 2022 kepada 26 peratus pada 2023.
Walaupun sokongan tersebut meningkat, ia masih belum mencapai tahap majoriti di kawasan-kawasan berkenaan.
Sejarah politik, kebimbangan berkaitan agama dan perbezaan pandangan mengenai identiti nasional mungkin menjelaskan sebahagian daripada keraguan tersebut.
Kontroversi yang melibatkan tokoh-tokoh DAP juga boleh mempengaruhi persepsi masyarakat.
Pada Jun 2026, gesaan Teng Chang Khim supaya projek cadangan Masjid Warisan berhampiran TRX dibatalkan telah menerima kritikan daripada pertubuhan Islam.
Begitu juga, kenyataan Lim Guan Eng dalam bahasa Mandarin pada 2018 telah mencetuskan perdebatan mengenai komunikasi rasmi kerajaan, walaupun beliau kemudiannya menjelaskan bahawa bahasa Melayu kekal sebagai bahasa rasmi Kementerian Kewangan.
Kontroversi penternakan babi di Selangor turut menimbulkan sensitiviti masyarakat.
Pada April 2026, Wong Siew Ki mencadangkan supaya penternakan babi dipertimbangkan semula melalui penggunaan sistem moden dan tertutup, meskipun terdapat bantahan daripada Sultan Selangor.
Ronnie Liu mempertahankan cadangan tersebut dan mencadangkan semakan kehakiman, walaupun beliau telah meninggalkan DAP pada 2023.
Sultan Selangor kemudiannya menasihatkan kedua-dua individu berkenaan supaya melawat Dataran Selangor bagi memahami dengan lebih mendalam prinsip Rukun Negara serta menghormati institusi diraja.
Ronnie Liu menyatakan penghargaan terhadap peringatan tersebut.
Pada Mei 2026, komen Tony Pua mengenai nasihat Sultan Selangor dan kedudukan raja-raja dalam Perlembagaan turut menerima kritikan daripada beberapa tokoh politik yang menganggap kenyataannya sebagai tidak menghormati institusi diraja.
Polis kemudiannya merakam keterangan beliau susulan laporan yang dibuat berhubung komen tersebut.
Perbezaan pandangan politik tidak secara automatik membuktikan wujudnya sikap perkauman atau penghinaan terhadap institusi beraja.
Namun demikian, kontroversi-kontroversi ini membantu menjelaskan mengapa sensitiviti agama, bahasa kebangsaan dan institusi perlembagaan memainkan peranan penting dalam membentuk persepsi masyarakat terhadap DAP.
Oleh itu, mengaitkan segala keraguan orang Melayu terhadap DAP semata-mata dengan prasangka, maklumat salah atau konservatisme agama merupakan satu penjelasan yang terlalu mudah.
Keempat, bagaimana pula dengan komitmen DAP dalam memerangi rasuah?
DAP sejak sekian lama memperjuangkan tadbir urus bersih, ketelusan dan kebertanggungjawaban. Sumbangan parti tersebut terhadap agenda pembaharuan juga wajar dinilai secara kritis.
Skor Malaysia dalam Indeks Persepsi Rasuah (CPI) meningkat daripada 50 mata pada 2015 kepada 52 mata pada 2025, namun masih lebih rendah berbanding 53 mata yang dicatatkan pada 2019.
Peningkatan daripada 47 mata pada 2022 sememangnya wajar diiktiraf, tetapi kemajuan sepanjang tempoh sedekad masih boleh dianggap sederhana.
Sememangnya, DAP tidak boleh dipertanggungjawabkan secara bersendirian terhadap prestasi Malaysia dalam indeks tersebut.
Walau bagaimanapun, memandangkan parti itu pernah menjadi sebahagian daripada kerajaan Persekutuan dalam beberapa tempoh berkenaan, komitmennya dalam memerangi rasuah sewajarnya dinilai berdasarkan sumbangannya terhadap pembaharuan institusi, bersama-sama parti lain yang turut membentuk kerajaan.
Kelima, Islam tidak menghalalkan rasuah
Profesor Tajuddin mempersoalkan keberkesanan pendidikan Islam dalam menangani gejala rasuah.
Namun, Islam secara jelas melarang perbuatan memberi dan menerima rasuah, ketidakjujuran serta penyalahgunaan kuasa.
Prinsip amanah, keadilan dan kebertanggungjawaban merupakan antara asas penting dalam ajaran Islam.
Rasuah tidak menjadi sesuatu yang dibenarkan hanya kerana ia tidak termasuk dalam kategori kesalahan hudud.
Perundangan Islam turut mengiktiraf bentuk hukuman lain, termasuk hukuman takzir.
Kelemahan dalam penyampaian atau penerapan prinsip-prinsip ini dalam konteks tadbir urus kontemporari sememangnya perlu diberikan perhatian.
Namun, kelemahan tersebut tidak seharusnya disamakan dengan kelemahan prinsip etika Islam itu sendiri.
Kesetiaan politik tidak harus disamakan dengan penerimaan terhadap rasuah
Rakyat Malaysia menyokong parti politik atas pelbagai sebab, termasuk keselamatan ekonomi, kestabilan politik, agama dan kecenderungan terhadap kepimpinan tertentu.
Sokongan sedemikian tidak semestinya bermaksud mereka merestui setiap tindakan pemimpin yang disokong.
Kekalahan Barisan Nasional dalam Pilihan Raya Umum 2018, ketika isu tadbir urus dan skandal 1MDB menjadi perhatian, menunjukkan bahawa pengundi daripada pelbagai kaum, termasuk orang Melayu, mampu menarik balik sokongan terhadap sesebuah kerajaan.
Kesetiaan politik dan kecenderungan membuat penilaian secara terpilih bukanlah sesuatu yang eksklusif kepada orang Melayu.
Ambil contoh Menteri Pengangkutan, Anthony Loke.
Apabila Prasarana membaiki kemudahan yang rosak, sebahagian rakyat Malaysia memuji penambahbaikan tersebut sebagai “Anthony Loke effect”.
Adakah sokongan berterusan terhadap beliau walaupun terdapat kegagalan perkhidmatan semestinya bermaksud penyokongnya menerima kelemahan sistem pengangkutan awam?
Sudah tentu tidak.
Begitu juga, sokongan terhadap ahli politik yang berdepan dakwaan rasuah tidak secara automatik bermaksud penyokong mereka merestui perbuatan rasuah.
Walaupun kegagalan perkhidmatan dan rasuah merupakan dua isu yang berbeza, kedua-duanya menggambarkan keterbatasan dalam membuat kesimpulan mengenai nilai dan pendirian seseorang pengundi hanya berdasarkan kesetiaan politiknya.
Persoalan yang lebih penting ialah sama ada rakyat Malaysia menggunakan piawaian yang konsisten ketika menilai ahli politik yang mereka sokong.
Kesetiaan politik tidak seharusnya menjadi perisai yang melindungi sesiapa daripada penelitian dan kebertanggungjawaban.
Profesor Tajuddin membangkitkan satu isu yang penting. Namun, mengaitkan sikap bertoleransi terhadap rasuah terutamanya dengan masyarakat Melayu mengabaikan faktor politik dan institusi yang lebih luas.
Malaysia memerlukan sistem perolehan yang telus, penguatkuasaan yang bebas serta pelaksanaan undang-undang secara sama rata.
Kritikan terhadap rasuah seharusnya tertumpu kepada individu yang bertanggungjawab, bukannya ditujukan kepada keseluruhan sesuatu kaum.
Pencapaian Malaysia tidak harus diketepikan
Akhir sekali, hujah Profesor Tajuddin juga wajar dinilai dengan mengambil kira pencapaian Malaysia.
Orang Melayu secara sejarahnya telah menduduki banyak jawatan kanan dalam kepimpinan politik dan pentadbiran negara.
Statistik rasmi menunjukkan bahawa daripada 165 pelantikan Pegawai Tadbir dan Diplomatik (PTD) pada 2025, sebanyak 139 pelantikan melibatkan orang Melayu, iaitu kira-kira 84 peratus.
Sementara itu, satu kajian oleh ISEAS menunjukkan bahawa orang Melayu merangkumi 77.5 peratus daripada keseluruhan perkhidmatan awam pada 2022, tidak termasuk anggota polis dan tentera.
Kedudukan Malaysia di peringkat antarabangsa juga wajar diberikan pengiktirafan.
Pada September 2026, pasport Malaysia berada pada kedudukan kedua bersama Singapura dalam Passport Index.
Malaysia turut menduduki tangga ke-12 daripada 163 negara dalam Indeks Keamanan Global 2026.
Dari sudut ekonomi, pertumbuhan negara mencapai 5.2 peratus pada 2025 dan 5.4 peratus pada suku pertama 2026.
Pencapaian-pencapaian ini mencerminkan usaha dan sumbangan rakyat Malaysia daripada pelbagai latar belakang sepanjang beberapa dekad.
Memandangkan orang Melayu mempunyai perwakilan yang besar dalam kepimpinan negara dan pentadbiran awam, sumbangan mereka terhadap pembangunan Malaysia juga sewajarnya diiktiraf.
Kejayaan negara tidak boleh dijadikan alasan untuk memaafkan rasuah atau membuktikan integriti mana-mana individu.
Pada masa yang sama, kelemahan tadbir urus tidak seharusnya dijadikan asas untuk mempersoalkan nilai moral keseluruhan sesuatu masyarakat.
Pencapaian Malaysia merupakan kejayaan bersama, sebagaimana cabaran yang dihadapi negara juga merupakan tanggungjawab bersama.
Kita harus mengiktiraf sumbangan semua pihak sambil terus menuntut kebertanggungjawaban daripada setiap individu yang memegang jawatan awam.
Rasuah tidak mengenal kaum, dan prinsip kebertanggungjawaban mesti dilaksanakan secara adil terhadap semua pihak.
- Oleh Prof. Madya Dr. Mohd Hazmi Mohd Rusli Fakulti Syariah dan Undang-Undang Universiti
Sains Islam Malaysia (USIM)
- Artikel ini merupakan pandangan peribadi penulis, dan/atau berdasarkan pemerhatian dalam bidang yang dijalaninya, serta tidak semestinya mewakili pandangan sidang pengarang Astro AWANI.
